ΕΔΡΑ e-learning

Πέμπτη, 01 Δεκεμβρίου 2016 15:40

Η συναισθηματική νοημοσύνη των παιδιών

By 

Γράφει η Διονυσία Παπαγεωργίου, Ψυχολόγος του Ψυχοπαιδαγωγικού Κέντρου «Ιλιαχτιδα», του Κοινωνικού Φορέα Κ.Σ.Δ.Ε.Ο. «ΕΔΡΑ» σε συνεργασία με τον Δήμο Ιλίου.

Στις καθημερινές μας συναναστροφές πόσες φορές έχουμε ακούσει γονείς να ανησυχούν υπερβολικά για τις σχολικές επιδόσεις των παιδιών τους και άλλους να καμαρώνουν υπέρ το δέον για την ευφυΐα και τα κατορθώματα αυτών; Πόσο συχνά έχουμε πει και ακούσει οι ίδιοι φράσεις στη ζωή μας, όπως «οι άντρες δεν κλαίνε!» ή «μην σκας, πάει πέρασε τώρα!» ή «γιατί κλαίς, μωρό είσαι;». Μέχρι πρόσφατα οι άνθρωποι δίναμε βαρύτητα στην πνευματική και νοητική πρόοδο, αποφεύγοντας για διάφορους λόγους οτιδήποτε σχετίζεται με το συναίσθημα. Οι μελέτες όμως μας οδήγησαν στη θεωρία της συναισθηματικής νοημοσύνης (EQ), η οποία τα τελευταία χρόνια βρίσκει όλο και περισσότερους υποστηρικτές, καθώς αποδεικνύεται έμπρακτα πως η πραγματική ευφυΐα –αυτή που όντως μας πάει μπροστά– δεν είναι μόνο διανοητική (IQ).

Η συναισθηματική νοημοσύνη ορίζεται ως  η «ικανότητα να αναγνωρίζει κανείς τα δικά του συναισθήματα, να τα κατανοεί και να τα ελέγχει. Είναι επίσης η ικανότητα να αναγνωρίζει και να κατανοεί τα συναισθήματα των ανθρώπων γύρω του και να μπορεί να χειρίζεται αποτελεσματικά τις διαπροσωπικές σχέσεις».

Ένα από τα χαρακτηριστικά του EQπου έρχεται σε αντίθεση με το IQ είναι ότι, ενώ το IQ είναι κάτι προκαθορισμένο από τη γέννηση του ανθρώπου με μικρά περιθώρια εξέλιξης, το EQ αναπτύσσεται σταδιακά και σε οποιαδήποτε ηλικία. Έτσι, είναι κυρίως στο χέρι των γονιών να δημιουργήσουν τις βάσεις ώστε τα παιδιά να έχουν καλή σχέση πρώτα με τον ίδιο τους τον εαυτό και έπειτα με τους άλλους. Να γίνουν εν ολίγοις οι «συναισθηματικοί τους μέντορες».

Πιο αναλυτικά, ένας γονιός, για να γίνει ο συναισθηματικός μέντορας του παιδιού του, θα πρέπει να ακολουθήσει τα παρακάτω βήματα:

  1. Να επιτρέπει την έκφραση των αρνητικών συναισθημάτων του παιδιού, όταν αυτό είναι φοβισμένο, θυμωμένο ή απογοητευμένο και να βλέπει την έκφραση αυτή ως μια ευκαιρία για επικοινωνία και τρυφερότητα.
  2. Να έχει επίγνωση των δικών του συναισθημάτων. Με αυτόν τον τρόπο, δεν θα συγχύζεται ούτε θα αγχώνεται, αλλά θα γνωρίζει τι πρέπει να κάνει όταν το παιδί εκφράζει τα συναισθήματά του.
  3. Να μην επιβάλει στο παιδί το πώς πρέπει να αισθάνεται, ούτε να αναλαμβάνει να λύσει τα προβλήματά του ο ίδιος. Αντίθετα, θα πρέπει να λαμβάνει σοβαρά υπόψη τα συναισθήματα του παιδιού, δείχνοντας τον τρόπο έτσι ώστε να φτάσει μόνο του στη λύση του προβλήματος.
  4. Να βάζει όρια στη συμπεριφορά του παιδιού και όχι στο συναίσθημά του. Παραδείγματος χάριν, πρέπει να εξηγήσει στο παιδί ότι το να καταστρέψει όλα του τα παιχνίδια δεν αποτελεί λύση για το θυμό. Το να συζητήσουν όμως μαζί γιατί είναι θυμωμένο μπορεί να βοηθήσει και να το κάνει να νιώσει καλύτερα.

Ως συνέπεια των παραπάνω βημάτων, τα παιδιά μαθαίνουν να εμπιστεύονται και να χειρίζονται τα συναισθήματά τους, αλλά και να λύνουν τα προβλήματά τους. Έτσι, αποκτούν μεγαλύτερη αυτοεκτίμηση, αναπτύσσουν σημαντικές ικανότητες μάθησης και «χτίζουν» καλύτερες σχέσεις με τους άλλους. Δίνοντας λοιπόν λίγο χώρο στα τόσο σημαντικά για την υγιή ανάπτυξη των παιδιών μας συναισθήματα, δίνουμε την ευκαιρία να γίνουν κοινωνικά ενεργοί ενήλικες με ενδιαφέρον για τη ζωή, ανοίγοντας το δρόμο προς την ευτυχία.

βιβλιογραφία:

η συναισθηματική νοημοσύνη, GolemanDaniel

Η συναισθηματική νοημοσύνη των παιδιών, GottmanM. John, DeclaireJoanΠΩΣ 

Διαβάστηκε 296 φορές Τελευταία τροποποίηση στις Πέμπτη, 01 Δεκεμβρίου 2016 15:56
Βρίσκεστε εδώ: Home ΑΡΘΡΑ Η συναισθηματική νοημοσύνη των παιδιών